Unha xoia da arquitectura gótica mendicante con planta de cruz latina, vidreiras policromadas e ábsidas poligonais. Monumento Histórico-Artístico desde 1931.

Situado na Praza da Soidade, xunto ao Museo Provincial, este edificio pertenceu no seu día ao antigo convento franciscano. A tradición afirma que San Francisco fundou o seu convento en Lugo durante a súa peregrinación a Santiago de Compostela en 1214. Sexa certo ou non, parece haber evidencias da presenza franciscana na cidade xa en 1230. Ademais da igrexa, os edificios conventuais tamén inclúen a cociña, o refectorio e o claustro, agora parte do Museo Provincial. O complexo foi declarado Monumento Histórico-Artístico en 1931. A igrexa conventual é unha xoia ben conservada da arquitectura gótica mendicante. Ten planta de cruz latina, cunha única nave estreita e longa, á que se accede a través dun magnífico portal con arquivolta triplo apuntada que, en lugar de tímpano, está rematada cun lóbulo e coroada por unha gran ventá con dous parteluces. Tanto a nave como o cruceiro están cubertos con teitos de madeira sostidos por altos arcos apuntados. A ábsida, impresionante tanto por dentro como por fóra, está composta por tres ábsidas poligonais cubertas por bóvedas de abanico. As ventás de dobre arco con parteluces —catro na ábsida central e tres en cada unha das ábsidas laterais— conxuntamente co gran rosetón orientado ao sur iluminan a igrexa, que é unha auténtica delicia de luz suavizada polas vidreiras policromadas.